Kesseler, 28 februari 2010
Frankrijk , Allemont 7°

Laissez faire

Bonjour mes amis!

Na 16 dagen van complete communicatieve stilte hier weer een berichtje uit la douce France. De afgelopen 2 weken is er weer veel gebeurd en is het ‘gezellig druk’ geweest in het hotel.

De eerste dag dat ik hier zat meteen een vrije dag gehad en zo ben ik op zaterdag begonnen met de werkzaamheden in het hotel. Het inwerken ging vrij snel, omdat ik eigenlijk alles al wel wist te vinden (vooral de bar kende ik eigenlijk al uit m`n hoofd.) Erg raar om s`avonds achter de bar te staan, terwijl ik in de zomer meestal dronken aan de bar zit.. Enfin, super veel sneeuw, in het dal was het ook erg wit. De afgelopen week heeft het eigenlijk continu geregend en in het skigebied gesneeuwd. Zodoende is de tuin van het hotel ook weer ontdaan van haar witte deken. Het appartement bevalt ook goed, alles erop en eraan. Al heeft de onderbuurman al geklaagd dat als de wasmachine aanstaat dat het net lijkt alsof het gebouw instort. Tja, dan moet hij maar overdag gaan werken in plaats van s`avonds. Dommage!
In de carnavalsweek hadden we veel Brabanders in het hotel, erg gezellig dus en kon ik met onvervalst Brabants accent de ‘Jupekes’ tappen. Wat wel meteen opviel was dat ze in het hotel maar één nummer van René Schuurmans hadden en dan ook nog zijn slechtste nummer. (Kan dat? Ja dat kan, ook René heeft mindere nummers) Dus maar meteen 3 albums in de computer gezet (plus nog honderdmiljoenmiljard gig aan aprés-ski, ying-yang und fingerspitzengefühlmusik) De 2e week wat mensen uit het Noorden des lands gehad, ook leuk. Het verhaal Kramer en de 10k kennen we onderhand wel. We hadden een vol huis met veel passanten en ik had zowaar een wedstrijd bedacht voor de hotelgasten waarbij ze de nummers 1, 2 en 3 moesten raden + de winnende tijd. Iedereen fout, want natuurlijk had iedereen Kramer op 1. Maar zoals bij elke wedstrijd kan er maar één de winnaar zijn en dat was mijn collega Matthias.
De week voor vertrek heb ik m`n knie nog geblesseerd, volgens de fysio een scheurtje in de buitenste meniscus. Hier de eerste dagen ook flink last van gehad en zo heb ik mijn 2e vrije dag doorgebracht op het terras aan de piste op 2400 meter hoogte. Een DJ, literpul bier en een zonnetje erbij, prima dus. Daarna met Maarten, de kok waarmee ik het appartement deel, nog een dubieuze bar ingegaan die compleet gemaakt was van ijs en sneeuw. Veel te koud en de borrels veel te duur. Met de knie leek het aanvankelijk beter te gaan, maar het schoot er een paar dagen geleden toch weer in. Gelukkig zit er tegenover het hotel een dokter, Jean Yves Thoret, inmiddels een bekende. Die wist mij te vertellen dat er inderdaad iets mis zou zijn met de meniscus en daarom schreef hij een verwijzing voor een IRM in Grenoble (die Fransen verwisselen alle woorden en afkortingen, MRI-scan dus) Eerst maar eens uitzoeken wat de zorgverzekering er van zegt en of ik last blijf houden. Het knie-verhaal krijgt ongetwijfeld een vervolg..
Inmiddels dus een wat rustigere periode ingegaan, minder werk, meer vrije tijd. Totdat ik door de baas werd opgetrommeld omdat Maarten een ongeluk had gehad.. Wij als een gek met de auto naar boven gereden en daar lag hij aan de rand van de weg, bleek hij van een rotswand naar beneden te zijn gegleden en zijn arm te hebben gebroken. Brandweer erbij, die doen hier meestal de eerste hulp, en doorgereden naar, je raadt het al, Docteur Jean Yves Thoret, die vroeg wat we nu weer kwamen doen (Maarten had een paar dagen ervoor al een paar hechtingen in zijn duim gekregen) Hij zag meteen dat het niet goed was en na een shot morfine zijn we met de ambulance naar Grenoble gereden. Het ziekenhuis daar kende ik al, een grote ellende, te veel zieken en te weinig personeel. Ambulances en helicopters kwamen af en aan en de mensen op de brancards stonden gewoon in de hal van de EHBO te wachten tot ze opgehaald zouden worden door een arts. Na Maarten ‘ingecheckt’ te hebben kon ik gaan wachten. Dat duurde nogal lang dus na een uur ben ik gaan vragen hoe het nou zat, wisten ze niks, na weer een uur teruggegaan en toen zou hij net in een scan zijn gegaan etc. In de hal nog gewonde dronken zwervers gezien, een half politiecorps dat binnenkwam met een geboeide gedetineerde, wachtende en huilende mensen etc. Als je denkt dat op tv gekke dingen gebeuren, dan moet je maar eens naar het ziekenhuis in Grenoble gaan. Na 3 uur was ik het dan ook helemaal beu en werd ik na lang vragen naar de 13e etage gestuurd waar hij zou zijn. Natuurlijk wisten ze daar niks van ‘le jeune homme Hollandais.’ De eerste de beste blonde zuster (deze had geen snor) aan haar mouw getrokken en vriendelijk gevraagd of ze eens zou willen bellen. Niemand wist iets, dus ik binnendoor weer naar de EHBO gegaan, op een gegeven moment liep ik tussen ‘les blocs’ oftewel de vleugel met de OK’s en heb ik steeds maar gevraagd waar ik moest zijn tot ik Maarten uiteindelijk vond. En jawel hoor, op dat moment mocht hij naar de 13e etage om te wachten op zijn operatie. Uiteindelijk ben ik om 22:30 samen met de baas die mij kwam ophalen naar huis gegaan. Een dag zonder eten, maar met liters ranzige koffie is ook niet bevorderlijk voor de gezondheid dus ben maar meteen gaan slapen.
De volgende ochtend naar het ziekenhuis gebeld en uiteindelijk werd hij pas in de avond geopereerd. Hopelijk komt hij deze middag weer terug naar het hotel, al zal zijn seizoen er nu wel opzitten. Dus heb ik straks een appartement voor mijzelf, beetje saai. En bovenal kunnen Maarten en ik na werktijd niet meer ongegeneerd aan de génèpi (plaatselijke alcoholische versnapering) en de pils bij Christian van Bar l’Eau d’Olle, door de lampjes die buitenhangen waan je je op de wallen. Plus Christian is altijd dronken en vergeet de helft van de drankjes op te schijven etc. En ze hebben zo’n hond als bij Flodder, ik noem die hond dus altijd ‘Whiskey,’ maar dat schijnen die Fransen niet te begrijpen. Ook heb ik ze uit moeten leggen wat het syndroom van Gilles de la Tourette is (is nota bene ‘uitgevonden’ door een Fransoos!) Toen ik ook nog na moest doen wat iemand met Gilles de la Tourette doet en uitkraamt hebben ze mij maar omgedoopt tot ‘le fou’ oftewel ‘de gek..’

Nu zit ik lekker in het hotel en heb ik de journée-dienst, lekker rustig. Overmorgen weer de piste op en hopen dat de knie het houdt. We mailen/skypen/faxen!

Groeten Timme Kesselèrre

P.S. Voor foto’s kun je het best kijken op facebook en hyves, mijn camera is namelijk zo ontzettend goed dat de foto’s niet op deze site passen.

Update: Maarten blijft tot dinsdag in het ziekenhuis en gaat daarna terug naar Nederland..

Naar Tim in Frankrijk bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl